Seksualiteit is een natuurlijk en menselijk gegeven. Het maakt deel uit van hoe we ons lichaam ervaren, hoe we verbinding maken en hoe we plezier beleven. En toch blijkt in de praktijk dat seksualiteit niet voor iedereen op dezelfde manier benaderd wordt.
Zeker wanneer het gaat over vrouwelijke seksualiteit, en meer specifiek over masturbatie, fantasieën of het kijken naar porno, hangt er nog altijd een duidelijke terughoudendheid. Wat in theorie normaal is, voelt in de praktijk voor veel vrouwen nog steeds als iets dat niet helemaal “mag”.
In gesprekken met jongvolwassen en volwassen vrouwen komt dit regelmatig naar boven. Vragen zoals “Is dat normaal dat ik dat doe?” of “Doen andere vrouwen dat ook?” lijken simpel, maar tonen iets diepers. Ze tonen dat er nog altijd twijfel en schaamte aanwezig is rond iets wat eigenlijk heel menselijk is.
Hoe dat taboe ontstaat
Veel van die gevoelens ontstaan niet zomaar. Ze groeien vaak vanuit boodschappen die vrouwen, soms heel subtiel, meekrijgen doorheen hun leven.
Seksualiteit bij vrouwen wordt nog vaak anders voorgesteld dan bij mannen. Waar mannen eerder gestimuleerd worden om hun seksualiteit te ontdekken en te uiten, krijgen vrouwen vaker impliciete signalen dat ze daarin terughoudender moeten zijn.
Dat kan zich uiten in kleine opmerkingen, in hoe er gesproken wordt over vrouwen die open zijn over hun seksualiteit, of in de manier waarop media en cultuur bepaalde beelden versterken.
Woorden zoals “vies”, “raar” of “slet” worden nog altijd sneller gelinkt aan vrouwen die hun seksualiteit tonen of benoemen. Zelfs wanneer dat op een gezonde en persoonlijke manier gebeurt.
Die woorden blijven hangen, ook al worden ze niet altijd letterlijk uitgesproken. Ze beïnvloeden hoe vrouwen naar zichzelf kijken en wat ze zichzelf toestaan.
De dubbele standaard
Wat het extra complex maakt, is dat er nog altijd een duidelijke dubbele standaard bestaat.
In de westerse cultuur wordt masturbatie bij mannen vaak gezien als iets normaals. Iets dat erbij hoort, iets dat zelfs luchtig of humoristisch benaderd wordt. Mannen die hun seksualiteit verkennen, worden zelden negatief gelabeld.
Bij vrouwen ligt dat anders.
Wanneer een vrouw open spreekt over haar verlangens, fantasieën of gedrag, wordt dat nog te vaak anders geïnterpreteerd. Niet als iets natuurlijks, maar als iets dat “te veel” is of niet gepast.
Die dubbele standaard zorgt ervoor dat vrouwen zichzelf sneller in vraag stellen. Niet omdat er iets mis is met wat ze doen, maar omdat de reactie van de buitenwereld anders is.
Wat schaamte met je doet
Schaamte is een krachtig gevoel. Het zorgt ervoor dat je bepaalde delen van jezelf begint te verbergen, zelfs voor jezelf.
Wanneer je het gevoel hebt dat iets niet hoort, ga je het minder benoemen, minder onderzoeken en minder delen. Je houdt het voor jezelf en probeert er zo weinig mogelijk aandacht aan te geven.
Op korte termijn lijkt dat misschien makkelijker. Je vermijdt ongemak en mogelijke reacties van anderen. Maar op lange termijn zorgt het er vaak voor dat de verbinding met je eigen lichaam minder vanzelfsprekend wordt.
Je gaat twijfelen aan wat je voelt. Je stelt jezelf vragen die je misschien nooit zou stellen als er geen oordeel op zat. En je houdt jezelf onbewust tegen in het ontdekken van wat voor jou werkt.
Seksualiteit wordt dan iets waar spanning op zit, in plaats van iets dat ook ontspanning en verbinding kan brengen.
Terug verbinding maken met jezelf
Het doorbreken van dat taboe begint vaak niet bij grote stappen, maar bij kleine vormen van bewustwording.
Het begint bij het erkennen dat seksualiteit niet alleen bepaald wordt door wat de maatschappij als “normaal” beschouwt, maar ook door wat jij zelf ervaart. Wat jij voelt in je lichaam, wat voor jou werkt en wat voor jou klopt.
Masturbatie, fantaseren of het kijken naar porno zijn op zich geen probleem. Het zijn manieren waarop mensen hun seksualiteit kunnen verkennen en beleven.
De vraag is niet of het “mag” volgens anderen, maar hoe jij er zelf tegenover staat. Of het voor jou goed voelt, of het in balans is en of het past binnen hoe jij naar jezelf wil kijken.
Daarbij is het belangrijk dat keuzes niet gestuurd worden door schaamte, maar door bewustzijn.
Ruimte maken voor andere gesprekken
Wat vaak helpt, is het creëren van ruimte om hierover te spreken. Niet in een sensatiegerichte of oppervlakkige manier, maar op een open en respectvolle manier.
Wanneer dit soort thema’s bespreekbaar worden, verdwijnt een deel van de lading. Schaamte verliest vaak kracht wanneer ze gedeeld wordt in een veilige context.
Het besef dat je niet alleen bent in wat je voelt of doet, kan al een groot verschil maken. Veel vrouwen hebben gelijkaardige vragen, maar denken vaak dat ze de enige zijn.
Tot slot
Het probleem ligt niet bij vrouwen die hun seksualiteit verkennen. Het probleem ligt bij de manier waarop er nog altijd naar gekeken wordt.
Zolang er andere normen blijven gelden voor mannen en vrouwen, zal die twijfel en schaamte blijven bestaan.
Misschien is het tijd om daar anders naar te kijken.
Niet door alles zomaar te normaliseren zonder nuance, maar door ruimte te maken voor eerlijkheid, voor gevoel en voor eigen beleving.
Seksualiteit is persoonlijk.
En jezelf daarin mogen ontdekken… zou geen reden tot schaamte mogen zijn.
Reactie plaatsen
Reacties