In veel therapiesessies gebeurt het dat iemand begint te wenen. Vaak komt dat onverwacht. Iemand probeert woorden te geven aan wat er speelt, en plots komen de tranen. Het kan stil gebeuren, of net heel intens, maar bijna altijd volgt er meteen een reactie.
“Sorry dat ik nu aan het wenen ben.”
Het is een zin die bijna automatisch uitgesproken wordt. Alsof er iets rechtgezet moet worden. Alsof het moment zelf te veel is of niet helemaal hoort.
Toch is er in dat moment niets dat fout loopt.
Waarom wenen zo vaak gevolgd wordt door “sorry”
Veel mensen zijn opgegroeid met het idee dat emoties iets zijn dat je onder controle moet houden. Wenen wordt daarbij vaak gezien als iets kwetsbaars, iets dat je beter niet te veel toont, zeker niet in het bijzijn van anderen.
Die boodschap wordt niet altijd expliciet gezegd, maar zit vaak verweven in hoe we reageren op emoties. Mensen leren al vroeg om zich samen te houden, om sterk te blijven en om niet te veel last te zijn voor anderen.
Wanneer er dan toch tranen komen, voelt dat voor veel mensen alsof ze die controle verliezen. Dat kan ongemakkelijk zijn, maar ook spannend. Het gevoel ontstaat dat ze zich moeten verontschuldigen, alsof ze iets doen wat niet mag.
Het woord “sorry” wordt dan een manier om dat moment kleiner te maken. Om de ander gerust te stellen. Om te tonen dat ze zich bewust zijn van hun emoties, maar er eigenlijk liever niet te veel ruimte aan geven.
Wat tranen eigenlijk betekenen
Wenen is een natuurlijke reactie van het lichaam. Wanneer emoties zich opstapelen en moeilijk in woorden te vatten zijn, zoekt het lichaam een andere manier om ermee om te gaan.
Tranen helpen om spanning los te laten. Ze maken ruimte voor wat er gevoeld wordt en zorgen ervoor dat emoties niet blijven vastzitten.
Wenen betekent niet dat iemand het niet aankan. Het betekent vaak net dat iemand iets toelaat wat lange tijd weggeduwd is.
Het is een vorm van ontlading, maar ook van verwerking.
Wat er gebeurt in een therapiesessie
In therapie ontstaat er vaak een plek waar dingen naar boven komen die ergens anders geen ruimte krijgen. Mensen staan stil bij wat ze voelen, bij wat ze hebben meegemaakt en bij wat hen bezighoudt.
Dat proces kan iets in beweging zetten.
Wanneer iemand begint te wenen tijdens een sessie, is dat zelden een teken dat het niet goed gaat. Het is vaak net een teken dat er iets geraakt wordt dat belangrijk is. Iets dat misschien al lang onder de oppervlakte aanwezig was, maar nog geen plek had gekregen.
In dat moment gebeurt er vaak iets wezenlijks. Niet omdat alles plots opgelost wordt, maar omdat er ruimte ontstaat voor wat er echt speelt.
En die ruimte is net wat nodig is om verder te kunnen.
Wenen hoeft geen verontschuldiging
Voor veel mensen voelt wenen alsof het iets is dat anderen belast. Alsof het te zwaar is of te intens.
In een therapeutische context is dat niet het geval.
Wenen wordt niet gezien als iets storends, maar als een belangrijk signaal. Het toont dat iemand in contact komt met zijn of haar emoties, en dat er iets naar boven komt dat gezien wil worden.
Daar hoeft geen verontschuldiging bij.
Er hoeft niets weggewerkt te worden en niets goedgemaakt te worden. Het enige wat nodig is, is ruimte.
Van verontschuldigen naar toelaten
Het is begrijpelijk dat het woord “sorry” zo snel komt. Het is vaak een reflex die diep ingebakken zit. Toch kan er stap voor stap iets veranderen in hoe iemand naar dat moment kijkt.
In plaats van zich te verontschuldigen, kan iemand leren om stil te staan bij wat er gebeurt. Om te erkennen dat de tranen er zijn, zonder ze meteen te willen stoppen of verbergen.
Dat betekent niet dat het vanzelf gemakkelijk wordt. Maar het betekent wel dat er ruimte ontstaat voor een andere manier van omgaan met emoties.
Een manier die minder gericht is op controle, en meer op toelaten.
Tot slot
Wenen in therapie is geen teken van zwakte en geen moment waarop iets fout loopt. Het is vaak een moment waarop iemand dichter bij zichzelf komt en iets toelaat dat eerder geen ruimte kreeg.
Misschien hoeft er op dat moment geen “sorry” gezegd te worden.
Misschien mag het er gewoon zijn.
Want voelen is geen fout. Het is een deel van mens zijn.
Reactie plaatsen
Reacties